Kinderopvangtoeslagfraude-affaire, alleen het woord al! Past niet eens op mijn Wordfeudschermpje. Daar kun je om lachen natuurlijk, maar voor wie ermee te maken heeft of heeft gehad, valt er weinig te lachen. En dan bedoel ik niet Wordfeud! Jarenlang zijn mensen uitgemaakt voor fraudeurs, terwijl ze niets verkeerds gedaan hadden. Bezwaar maken hielp niet, de bezwaren werden terzijde geschoven om het minste of geringste. Als iemands handtekening niet helemaal op de goede plaats stond, was het al mis. En het ging niet om dubbeltjes en kwartjes, maar om forse bedragen. Ouders werd zomaar opgelegd dat de toeslag die ze gekregen hadden binnen enkele maanden terugbetaald moest worden, waarbij het om tienduizenden euro’s en nog meer ging.

Het zal je maar gebeuren, je bent je van geen kwaad bewust, de toeslag had je terecht gekregen en dan ineens… ben je een misdadiger. De Belastingdienst, die het wel makkelijker voor ons wil maken, maar niet leuker, zoals ze ons Nederlanders op de mouw speldt, werd een duivels bedrijf. Fouten werden niet toegegeven, en wat zo mogelijk nog erger was, er werd gekeken naar afkomst van de ouders. Waren die toevallig niet Nederlands, of wel Nederlands maar met een kleurtje, dan waren ze zeker verdacht.

O, er waren wel goede mensen bij de dienst, die meldden dat het niet klopte wat men deed, maar naar hen werd niet geluisterd. Klachten over de gang van zaken werden ook niet opgepakt door de hogere regionen bij het ministerie van Financiën of Sociale zaken. In de Tweede Kamer kwamen vragen van met name Pieter Omtzigt (CDA) en Renske Leijten (SP). Aanvankelijk werd ook daar niet naar geluisterd en toen deze twee aandrongen, kregen de Kamer en gedupeerden een rapport te zien, dat meer zwartgelakte delen had dan leesbare.

Twee staatssecretarissen moesten uiteindelijk aftreden, niet alleen hierom, maar vooral omdat er heel erg veel mis was bij de Belastingdienst. Er kwam een Parlementaire Onderzoekscommissie onder leiding van Chris van Dam (CDA. Die zou de onderste steen boven halen over de toedracht van een en ander. De bovenlaag van de Belastingdienst, maar ook politieke kopstukken werden gehoord, onder ede. Het was een vertoning om te huilen. Niemand was op de hoogte, iedereen schoof de hete aardappel door naar een ander. Lodewijk Asscher , minister van Sociale zaken toen de wet in werking trad en medeontwerper ervan, liet gisteren nog eens via Facebook weten hoeveel spijt hij had en dat hij beter had moeten opletten. De hoofden van de Belastingdienst wisten ook van niks. Erik Wiebes en Frans Weekers, beide oud-staatssecretaris hadden ook niks gemerkt. Ze vonden het natuurlijk wel heel erg! Maar de klap op de vuurpijl was premier Mark Rutte. Hij was al die jaren premier en als een Houdini draaide hij zich eruit. O, ook hij vond het verschrikkelijk, maar consequenties worden er niet getrokken en dan worden excuses wel heel goedkoop.

Niet geheel toevallig leek me, was dat een en ander net voor het kerstreces aan de orde kwam. Zouden ze nou werkelijk denken dat het dan vanzelf vergeten wordt? En de slachtoffers van deze affaire zouden vorig jaar al gecompenseerd worden, eerst voor de kerst, toen in januari. Ze wachten nog steeds, nou ja ze kregen een fooi van zevenhonderd vijftig euro, om kerst te kunnen vieren (hoezo vieren?). Een gotspe (spreek uit zoals het er staat en niet zoals Neelie Kroes zei: ‘guotzpée’).

De corona-crisis kost veel geld, miljarden gaan er over de tafel. Ik vraag de regering maar twee dingen: 1. Haal uit diezelfde diepe zakken al het geld dat nodig is en geef de slachtoffers zo snel mogelijk volledige compensatie. 2. Treed af, toon dat je verantwoordelijk was. Tot de verkiezingen demissionair en ga daarna maar iets anders doen! Miriam Vaz Dias