Hoofdmenu

Ook kinderen hebben recht op respect

Ook kinderen hebben recht op respect

Het was oktober 2011 dat de toenmalige minister Leers weigerde om Mauro Manuel een verblijfsvergunning te geven. Mauro, geboren in Angola, maar hier geworteld moest terug naar een land waarvan hij de taal niet eens meer machtig was. Een storm raasde over Nederland. Uiteindelijk moest de minister overstag, maar pas nadat alle media over hem heen gevallen waren en voor Mauro van privacy geen sprake meer was. Je zou denken, of hopen in elk geval,  dat men daar in Den Haag wat van geleerd heeft.

 

De kinderombudsman Marc Dullaert diende op 8 maart 2012 het rapport "Wachten op je Toekomst", inzake asielkinderen in bij minister Leers. Hij pleit hierin voor ‘individuele en onafhankelijke beoordeling van elk kind op zijn of haar welzijn, inclusief (psychische) schade en worteling. Een apart meetinstrument zou moeten worden ontwikkeld en de uitkomst zou moeten meewegen in de verblijfsvergunningsprocedures’. Het is niet mijn gewoonte te citeren, maar hier wil ik toch graag een deel van zijn slotverklaring vermelden. Ik zou het niet beter kunnen zeggen namelijk.

Want achter de kille cijfers gaan kinderen schuil die een onzeker leven leiden. Een leven waarin het moeilijk is te dromen over een toekomst, laat staan die toekomst concreet vorm te geven. Kinderen horen niet in langjarige procedures te worden opgeslokt, talloze malen te moeten verhuizen naar weer een ander centrum. Kinderen zouden eindeloos moeten kunnen spelen, lachen en ravotten, kortom: gewoon gelukkig moeten zijn.  

Nu zou je denken dat dat doorgedrongen is in de Haagse hoofden. Helaas, ik moet je teleurstellen, niet dus, want het gebeurt weer. Márcia, die drie was toen ze in Nederland aankwam en Gláucio, die hier geboren is, moeten “terug” naar Angola. Een land,  waarvan ze de cultuur en de taal niet kennen. Waarom? Omdat het kan zijn dat hun vader als soldaat betrokken was bij oorlogsmisdaden. Tot nu toe is er te weinig bewijs gevonden om hem te vervolgen, maar hij heeft een zogenaamde 1F-status en die raakt hij niet meer kwijt. In een geval als dit geldt er namelijk een omgekeerde bewijslast. Hij moet bewijzen dat het niet zo is en dat is lastig na vijftien, twintig jaar.  En zijn kinderen, al weten zij nergens van, zijn hiervan het slachtoffer. Ze werden vrijdagochtend vroeg als misdadigers van hun bed gelicht en overgebracht naar een detentiecentrum. Hun mobieltjes moesten ze inleveren. Je zou bijna denken dat we hier in oorlogsgebied zitten en dat Márcia en Gláucio de vijand vertegenwoordigen.  

Moet het nu weer zo gaan als in 2011? Eerst het hele land op stelten, de kinderen door de media-mangel, vragen in de Kamer en dan, omdat het niet anders kan, de staatssecretaris, die alsnog met het verlossende woord komt? Hoe harteloos kun je zijn?  Kinderen zijn ook mensen en die behoren met respect behandeld te worden. Door de media, maar zeker ook door de overheid.

De kinderombudsman is door de overheid benoemd, laat die dan ook naar hem luisteren!

Miriam Vaz Dias

Reacties   
0 #2 Ben Kapper 01-09-2015 15:30
Beste Miriam,
dit is uit mijn hart en ook dat van Petra gegrepen.
Bravo!
Groetjes,
Ben
Citeer
0 #1 Marianne Rots 31-08-2015 17:52
Van harte mee eens, Mirjam. De overheid lijkt bij dit soort zaken het moreel kompas verloren te hebben en alleen in geval van grote consternatie bij te willen sturen. Moeten we toch die consternatie maar veroorzaken.
Citeer
Plaats reactie