Hoofdmenu

Goed burgerschap leef je voor, als docent, maar vooral ook als ouder.

 VOO© VOO

Hoewel ik een groot deel van mijn leven in het onderwijs heb doorgebracht, mijd ik het onderwerp meestal in mijn stukjes. Ik ben mij er zeer bewust van dat niets zo veranderlijk is als het onderwijs en dat niemand zit te wachten op een verhaal van mij over hoe we dat in mijn tijd allemaal deden. Maar nu moet ik toch even los. Over de kwestie met de cartoons heb ik lopen broeden, maar ik kan niet tot een eenduidig antwoord komen op de vraag hoe dat verder moet. Vrijheid van meningsuiting staat bij mij hoog in het vaandel, maar ik vind niet dat dat ten koste van alles en iedereen tot het uiterste moet gaan. Ieders vrijheid kent ook een beperking, namelijk de vrijheid van de ander. Die dient ook gerespecteerd te worden. Enfin, daar ga ik toch….

De gebeurtenissen en de discussies daarna hebben mij wel beziggehouden uiteraard. Om respect te krijgen en om het te betonen aan anderen, is het zaak elkaar te kennen, enigszins te weten wat de ander brengt tot zijn of haar mening. En daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Laat ik toch maar even terug gaan naar het begin van mijn schoolcarrière. Ik begon, dat zullen niet zo veel mensen weten, in het kleuteronderwijs en wel in Schiedam. Het was in 1965, ik was zeventien en stond voor een groep van veertig kleuters! Ik kan het me nu nauwelijks meer voorstellen. Het was een gevarieerd gezelschap, kinderen uit allerlei milieus en van diverse herkomst.

Elke dag begon hetzelfde, met een kringgesprek. Kinderen vertelden wat ze beleefd hadden, waar ze geweest waren of wat ze gegeten hadden. Alles was goed, niets was onbelangrijk, een kleuter vertelt vrijelijk wat hem bezig houdt. Daar moest ik aan denken, toen er gesproken werd over maatschappijleer en burgerschapsonderwijs. Elkaars cultuur leren kennen, begint zo. Luisteren naar wat de ander belangrijk vindt. Dat vang je niet in een lesuurtje, dat moet in alles wat je op school doet, meespelen. En dat geldt niet alleen voor kleuters, maar ook voor oudere leerlingen, ja ook voor degenen die in het voortgezet onderwijs zitten.

Goed burgerschap leef je voor, als docent, maar ook als ouders. Als volwassene laat je zien dat iedereen hetzelfde respect verdient. Het is daarom van het grootste belang dat kinderen van jongs af aan in aanraking komen met leeftijdgenootjes uit allerlei culturen en van allerlei overtuigingen. Een betere en meer natuurlijke manier van leren is niet denkbaar. Daar kan geen lesje burgerschap tegenop.

Van mijn tijd op de kleuterschool in Schiedam, tot mijn laatste dag op Piter Jelles in Leeuwarden ben ik groot voorstander geweest van openbaar onderwijs en tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat de grootste belemmering om elkaar te leren kennen de grote verscheidenheid aan scholen in Nederland is. Vroeger hoorde je wel eens, het openbaar onderwijs is voor kinderen die “niets” zijn. Daarmee werd dan bedoeld dat ze niet bij een kerkgenootschap hoorden. Grotere onzin bestaat niet. Bij het openbaar onderwijs is juist iedereen welkom. Religieus of niet, wit, gekleurd, homo, hetero, noem maar op. Vanuit die verscheidenheid kun je pas echt kennismaken met elkaar en leren respect te hebben voor andermans overtuiging.

Miriam Vaz Dias

Reacties   
+1 #1 Dini 17-11-2020 16:26
Helemaal mee eens!
Citeer
Plaats reactie