Hoofdmenu

Moria, de regering hier moet zich schamen!

 brandmoriaUNI367862 © Unicef

“Moria no good, Moria no good” roepen vluchtelingen in kamp Moria naar Tamara Breugem van Vluchtelingenwerk, terwijl ze naar de hartverscheurende situatie om zich heen kijkt. “Mensen staan urenlang in de rij, voor eten, drinkwater of medische hulp. Kamp Moria lijkt op een overvolle, vervuilde sloppenwijk, uitzichtloos en zonder hoop”.

Dit lees ik in een verslag van Vluchtelingenwerk en dan is er nog een kamp. Nu is er niets meer.

Moria is afgebrand, de flodderige tentjes zijn verschroeid of gesmolten. De bewoners zijn het laatste kwijtgeraakt wat ze nog hadden. Er is geen water, geen onderdak en geen sanitair. Ouders en kinderen liggen langs de asfaltweg, wanhopig.

Hoe de brand ontstaan is, zal nooit echt duidelijk worden, al vermoedt men dat bewoners het gedaan hebben. Dat klinkt misdadig, maar ik kan het begrijpen. De situatie was onhoudbaar geworden, dertienduizend mensen in een kamp dat voor drieduizend bedoeld was. De “daders” hoopten waarschijnlijk dat het een wake- up call zou zijn voor ons in Europa. En ik zeg bewust ‘ons’, want zelf staan ze machteloos. Ze worden niet gehoord of gezien, Europa, althans het grootste deel kijkt de andere kant op. Nederland niet in de laatste plaats trouwens.

Hongarije, Polen en nog wat Oost-Europese landen houden hun grenzen dicht en dus zegt men hier, “dan doen wij het ook niet, laat ze daar maar zitten, ver van ons bed.” Ik krijg er buikpijn van en voel me beschaamd om Nederlander te zijn. Deze week hoorde ik oud-minister Winsemius (een integere VVD-er) op de radio zeggen: “We gaan de straat op voor Black Lives Matter, en dat is terecht, maar de Lives in Moria doen er net zo veel toe.

Mevrouw Broekers-Knol (VVD), staatssecretaris voor Vluchtelingenzaken, houdt de deur op slot. Zoals ze ook al deed voor die vijfhonderd alleenstaande jongeren, die een groot aantal gemeenten hier met liefde wilden opvangen. De coalitie was verdeeld, CDA was het met de VVD eens, D66 en ChristenUnie hadden bezwaar, maar verloren het pleit. Vervolgens kwam het kabinet met een wel heel schijnheilig doekje voor het bloeden. Er mochten toch vijftig kinderen komen en vijftig kwetsbare personen in gezinsverband. Maar niet voor niets! Van de vijfhonderd UNHCR-vluchtelingen die Nederland jaarlijks opneemt, komen er dan maar honderd minder! En dan te weten dat die vijfhonderd van UNHCR al tot de allerkwetsbaarste vluchtelingen horen. Van hen blijven er dus honderd achter. Hoe durf je, hoe gevoelloos kun je zijn?

En dan in tijden van corona. Hier maakt men zich zo druk over jongeren die hun feestjes moeten missen, niet op vakantie naar Spanje kunnen en studentenverenigingen die niet uit de band kunnen springen. Ik snap best dat dat jammer is, maar laten we even reëel blijven, er zijn echt ergere dingen. Zoals de kinderen op Lesbos dus.

Ik weet het, er worden nieuwe tenten neergezet. Er zijn al families ingetrokken, natuurlijk, je zal maar kleine kinderen hebben en geen bed om in te slapen, maar niet iedereen wil dat. Ze willen daar eigenlijk gewoon allemaal weg en ik kan me dat levendig voorstellen. Angela Merkel heeft dat begrepen, Duitsland neemt ruimhartig mensen op. Als wij dat nou ook doen, samen met een aantal andere Europese landen, en dan maar niet allemaal, dan kunnen die mensen eindelijk een leefbaar leven gaan leiden.

Ten slotte zou ik ervoor willen pleiten om Ankie Broekers-Knol zelf met een tentje op de hei te zetten en een andere staatssecretaris te laten zorgen voor een goed lopend asielbeleid. Want er zijn hier nog steeds 14.000 wachtenden!

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie