Diverse

Het dorp van Wim Sonneveld bestaat nog!

Categorie: Diverse
Geschreven: donderdag 25 juni 2020 16:54
Gepubliceerd: donderdag 25 juni 2020 16:54
Geschreven door Miriam

Aldtsjerk 

Het speelt me al zeker een week door het hoofd, dat liedje van Wim Sonneveld over het dorp. Flarden van de tekst weet ik nog, de ene dag kan ik zomaar een couplet uit mijn hoofd zingen, de volgende dag loop ik na twee regels al vast. Overigens, ik zing het inwendig hoor, met mijn zangkunst kan ik niemand blij maken. Het gebeurt gewoon, dat ik ’s morgens wakker word en dat die zinnen door mijn hoofd gaan, vreemd maar waar. Je zou dus kunnen zeggen dat het me bezighoudt.

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk, een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven


Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
De boerenkind‘ren in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
Een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen

Het is zo beeldend geschreven, zelfs de ansichtkaart zie ik zo voor me, in zwartwit en met een kartelrand nog wel. Zo’n kaart met een vakverdeling, met vier plaatjes en Groeten uit…. Achterop een echte postzegel, geen sticker, maar een die je langs je tong liet gaan, een blauwe van 2 cent. Dan de voorstelling op de kaart, die is lang niet zo verouderd als je denkt, tenminste hier in Friesland ken ik dorpen die nog voldoen aan de omschrijving. Met een vriendin plus hond wandel ik nog wel eens door van die kleine dorpjes, Aldtsjerk bijvoorbeeld, in het Nederlands Oudkerk, maar gelegen in een Friestalige gemeente, vandaar. De huizen zien er schitterend uit, de meeste gerestaureerd en geschilderd in dat mooie antiekgroen en wit.

De tuinen zien er wel anders uit, waar Wim Sonneveld zingt van “wat boerenbloemen en een heg”, staan hier vaak levensgrote potten met olijfboompjes of andere exoten erin en heeft het gras plaats gemaakt voor op zijn best kiezelsteentjes, maar bestrating is er helaas ook veel, jammer. En natuurlijk staat er minstens één auto op de oprit. We wandelen ook wel langs een echt dorpsschooltje, verborgen in het groen, waar de kinderen met de fiets worden gehaald in plaats van met de auto.

Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp'le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien

Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen

Geen betonnen dozen dus en geen plastic rozen, wel zie ik vaak een vaas met een enorm boeket staan, niet van plastic, maar ook niet afkomstig uit de natuur. In plaats van zo’n boeket, zie ik ook regelmatig van die enorme vazen of potten, waarop dan een nogal grillige tak ligt. De zin daarvan ontgaat mij ten ene male. Het zal wel mode wezen, maar mij niet gezien!

De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
In minirok en beatle-haar
En joelt wat mee met beatmuziek
Ik weet wel het is hun goeie recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek

Tot slot die dorpsjeugd, dat klitten klinkt heel pre coronaal, maar het mag weer, heb ik begrepen. Eerlijk gezegd zie ik ze niet vaak in Aldtsjerk, die tieners en ook het aantal agrariërs is, naar ik vermoed, fors afgenomen. Gezien het autobestand denk ik dat het vooral mensen betreft die elders werken en de rust van het dorp vooral in het weekend en ’s avonds opzoeken. Er hangt ook een behoorlijk prijskaartje aan deze “boerenwoningen”.

Tot slot, het is niet vreemd om daar in mijn geliefde Friese Wouden in het weekend een kar met paarden tegen te komen, recreatief gebruikt uiteraard, maar alleen het geluid al roept lang vervlogen tijden op. Liefst zie ik daar dan een paar van die prachtige Friezen voor lopen en soms is dat ook zo. Verder heerst er vooral rust en ik hoop dat dat nog even zo blijft, dus nu niet allemaal naar Aldtsjerk komen hoor!

Miriam Vaz Dias