Actueel

Kan Covid-19 ons ook nog wat opleveren?

Categorie: Actueel
Geschreven: zondag 17 mei 2020 13:24
Gepubliceerd: zondag 17 mei 2020 13:24
Geschreven door Miriam

 

 coronavirus

Als het coronavirus ons iets goeds kan brengen, is het wel, dat het tot nadenken stemt. Naast de hoge sterftecijfers en de onnoemelijk vele zieken in de wereld, is er nog wel het een en ander waarover we eens goed zouden moeten nadenken. Want of het virus nu uit een lab ontsnapt is, via levende dieren op een markt in Wuhan bij de mens terecht gekomen is, vind ik niet van het grootste belang. Wat mij zo schokt in deze situatie is, dat we zo kwetsbaar blijken te zijn met ons allen. Heel voorzichtig kwamen we, veel te laat, tot de conclusie dat we zuiniger moesten zijn op de Aarde, dat we meer rekening moesten houden met de enorme gevolgen die de opwarming kan hebben. Smeltende ijskappen, droogte en daardoor sterfte in Afrika, onvoorstelbaar grote bosbranden die door de gortdroge grond bijna niet te blussen zijn en ga zo maar door.

Ja, onze Aarde is kwetsbaar, maar wij zijn het zelf ook.

We dachten altijd maar te kunnen reizen, de meest afgelegen gebieden moesten bezocht worden, hoe exotischer hoe mooier en interessanter. De vliegvelden werden alsmaar groter en drukker, de cruiseschepen werden torenflats op het water en de resorts waar je niet meer vanaf hoefde om je te vermaken, kwamen als paddenstoelen uit de grond. De favoriete steden werden zo overspoeld met toeristen dat de bewoners in opstand kwamen.

En nu? We worden teruggeworpen in ons eigen kleine wereldje. Om niet besmet te worden of om te voorkomen dat we anderen besmetten, houden we afstand van elkaar. Mensen voelen zich eenzaam, als je alleen bent vooral en je hoeft niet eens oud te zijn, ook jongeren missen hun sociale contacten. En dan hebben we in deze tijd in elk geval nog allemaal een mobieltje of een andere vorm van digitaal contact. Ik hoor en zie zelfs dat er weer kaarten worden verstuurd en misschien zelfs hier en daar een brief. Allemaal wel leuk, maar het is niet genoeg, we zijn niet onszelf en willen zo gauw mogelijk terug naar waar we waren. Maar is dat wel wat we zouden moeten willen? Is het niet tijd om eens even onze gedachten te laten gaan over wat er anders zou moeten en kunnen? Zouden we wellicht iets minder egoïstisch moeten worden en iets verder moeten kijken dan ons eigen wereldje?

Kennelijk zijn we in moeilijke tijden geneigd zonder meer achter onze “politieke leiders” aan te lopen. Zij pakken immers de zaken aan waar wij zelf geen verstand van hebben, met behulp van deskundigen dan. Misschien is het wat gewaagd, maar ik zou toch graag kritisch willen blijven. Wij hebben gelukkig geen regeringsleider die het bestrijden van het virus tot verkiezingscampagne maakt, of die zegt dat het maar een griepje is of zo en dat we het met bleekwaterinjecties de baas kunnen worden. Maar pas op, er gebeuren wel rare dingen.

Als er hulp geboden moet worden, wordt er eerst aan Schiphol en de KLM gedacht, daar gaan miljarden naar toe. En dan wordt er gezegd dat ze wel moeten “vergroenen” bij onze nationale luchthaven, maar harde eisen worden er niet gesteld. Nog steeds geen belasting op kerosine bijvoorbeeld, terwijl de minister ook vrolijk meldt dat er in 2050 wel 800.000 vluchten per jaar uitgevoerd kunnen worden, dat is 300.000 meer dan in 2020 de bedoeling was. Ja ja, en dan is Lelystad natuurlijk hard nodig!

De overzeese gebiedsdelen, zoals Curaçao, Sint Maarten en Aruba hebben het ook zwaar, maar als die hulp vragen, dan moet er eerst maar op de salarissen worden gekort van regering en ambtenaren daar. Deze week werden er vragen gesteld of het niet tijd werd dat Kamerleden hun reiskostenvergoeding zouden inleveren. Het grootste deel van hen kwam de afgelopen periode nauwelijks naar het parlement. Het ging niet door, te lastig!

Internationaal gezien, mogen wij niet klagen. We zijn een welvarend land en honger hoeven we hier niet te lijden, al hebben de voedselbanken ook hier een enorme toeloop van mensen die er beroerd aan toe zijn. Als we willen, kunnen we ervoor zorgen dat geen mens te kort komt of het gevaar loopt besmet te worden. In landen met veel arme bevolkingsgroepen, vluchtelingenkampen en daklozen is de situatie veel schrijnender. Mensen leven daar dicht op elkaar en door verminderde weerstand zijn de risico’s ook nog groter.

Tot slot wil ik nog één ding kwijt, ik begrijp best dat het niet altijd leuk is op dit moment, maar kunnen we iets minder zeuren over of we wel of niet op vakantie kunnen dit jaar? Het voelt wat gênant vind ik.

Miriam Vaz Dias