Hoofdmenu

Actueel

#MeToo. Pas op, de media gaan ermee aan de haal.

 MeToo

Weinstein, je hoeft de naam maar te noemen en bij iedereen gaan de nekharen overeind staan. Wat een vreselijke man. Alleen die grijns al op die ongeschoren kop van hem. Het maakt wel dat je meteen alles gelooft wat er over hem gezegd wordt. Geen twijfel mogelijk. Bij Bill Cosby dacht ik nog, hoe kan dat nou? Een opgewekte, vrolijke huisvader, uren heb ik vroeger naar die serie van hem gekeken. Nee, dat viel me echt tegen. Kijk, en dat is nou meteen het probleem. Je ziet het niet aan de buitenkant, het zit hem niet in die kop. Cosby was ook schuldig.

Macht doet dat met mensen, meestal zijn het mannen.

Maar ik zou niet durven beweren dat er geen vrouwen zijn die mannen op die manier onder druk zetten. Het komt minder vaak voor, maar dat valt niet los te zien van het feit dat de machtsposities nog heel vaak worden ingenomen door mannen.  Het slachtoffer wordt gedwongen iets te doen of te doorstaan, om een baan, een promotie of iets dergelijks te krijgen. Vervolgens zwijgt zij of hij, uit angst om de kans te verspelen.

De slachtoffers van Weinstein zetten hun schaamte opzij, maakten zich bekend en vertelden openlijk over wat er gebeurd was. Door middel van Twitter en Facebook  ging een en ander “viraal”, zoals dat tegenwoordig heet. #MeToo deed de rest. Van alle kanten kwamen de verhalen los, eerst uit de wereld van film en toneel, later ook uit andere beroepsgroepen. Van hoog tot laag, van links naar rechts.

Praatprogramma’s volg ik niet zo, maar ik lees wel kranten.   Nou heb ik het niet geteld, maar ik schat dat er minstens veertig pagina’s met verhalen zijn langsgekomen deze week, in twee kranten dan. Ach en het is ook wel te begrijpen. Je loopt er jarenlang mee rond, durft er niet over te praten, je denkt het wel verwerkt te hebben en dan gebeurt dit. Je blijkt geen uitzondering te zijn, anderen hebben ook van die vreselijke dingen meegemaakt.  Opschrijven, uit die enge kast komen, zeg maar, geeft verlichting.

Hoe komt het dan, dat ik me er zo ongemakkelijk bij voel? Ik ben toch wel geneigd al die verhalen te geloven. Maar het zijn er zo veel en moeten die dan allemaal in de krant? Hebben die mensen niet veel meer baat bij een goed gesprek in hun eigen omgeving? Het is niet dat ik het liever verborgen wil houden, maar die mensen zijn  al zo kwetsbaar.  In de Volkskrant drie pagina’s met verhalen met fotootjes erbij. En nog een lang verhaal van Coco Schrijber die actrice wilde worden en kolommen lang vertelt wat haar in haar carrière allemaal overkomen is. Nu is ze zelf regisseur, maar ze heeft niet de neiging om zelf mensen onder druk te zetten, gelukkig maar.

Het is goed als deze zaken boven tafel komen en dat de daders gestraft worden, is ook nodig, als dat nog kan.  Maar laten we de slachtoffers alsjeblieft een beetje tegen zichzelf in bescherming nemen. Het moet geen voyeurisme worden.

Miriam Vaz Dias

Plaats reactie