Actueel

Het ongemak van Judas en Juliana

Categorie: Actueel
Geschreven: dinsdag 08 november 2016 17:25
Gepubliceerd: dinsdag 08 november 2016 17:25
Geschreven door Miriam

 Juliana  judas

Elke dag begint voor mij met de krant, hij ligt klaar op de mat als ik beneden kom. Ik raap hem op en neem hem mee naar binnen in de nog donkere kamer. Ik doe de gordijnen open, het licht aan en leg hem op tafel. In het verleden moesten we hem delen, ik kreeg het eerste katern, Hans het tweede. Dat hoeft niet meer, als we allebei hetzelfde willen lezen, pak ik mijn tablet erbij. Vijf minuten later kunnen we dan de column van pagina twee bespreken. Het verveelt nooit, ik word echt niet altijd blij van wat ik lees, maar toch wil ik het allemaal weten. Een nieuwsfreak? Waarschijnlijk wel een beetje.

Toch denk ik, dat minstens de helft van wat ik lees,

niet beklijft. Het zijn eendagsvliegen, of het betreft juist onderwerpen die steeds weer terug komen en die je dus niet hoeft te onthouden. Het komt ook voor, dat een gebeurtenis, artikel of column juist wel blijft hangen, me niet meer loslaat. Zoals vorige week, toen het boek uitkwam van Jolande Withuis over  koningin Juliana en vooral ook over haar echtgenoot Bernard. Die man was nog erger dan ik altijd gedacht had. Wat een drama. Ik hoef hier niet verder op in te gaan, de media hebben het al uitgekauwd.

Deze week is het Astrid Holleeder die me bezighoudt. Haar leven en dat van haar broers en zus was vreselijk. En zij heeft de moed gehad, dat allemaal vast te leggen in een boek, Judas. Voorop een foto van een jongetje van een jaar of zeven, Willem natuurlijk, aan het paardje rijden met zijn jongste zusje op zijn rug. Astrid moest, om het boek te schrijven, in haar hoofd terug naar een vreselijk verleden. Gebeurtenissen die ze waarschijnlijk het liefst zou vergeten, wegstoppen in een laatje en dan de sleutel weggooien. Ze heeft dat niet gedaan, ze gaat er vol in. Laat zien dat haar hele familie slachtoffer is geworden van  haar vader en wellicht als gevolg van die beschadigingen, later nog meer van haar broer. Je kunt denken dat iemand zoiets van zich af wil schrijven, zoals dat zo mooi heet. Maar die vlieger gaat niet op, want haar leven is er alleen maar onzekerder van geworden.  Incognito  naar buiten gaan, is voor haar geen spannende scene uit een film, maar realiteit en een kogelvrij vest heeft ze ook nodig! Een moedige vrouw.

Ogenschijnlijk hebben de verhalen over de levens van Juliana en Astrid Holleeder niets met elkaar te maken, maar bij mij roepen ze eenzelfde gevoel op, namelijk ongemak. Astrid wil dat Nederland weet hoe haar wereld eruit zag. Ze wil niet dat haar hele familie aangekeken wordt op de misdaden van Willem. Het klopt helemaal, maar toch, ik wil dat niet allemaal te weten. Zij hoeft zich, wat mij betreft,  niet te verantwoorden voor wat ze niet gedaan heeft en ik heb geen behoefte aan een  inkijkje in het leven van een gezin dat zoveel ellende heeft meegemaakt. Het voelt als voyeurisme. Ik denk niet dat ik het lees, ik geloof haar zonder meer.

Juliana had een publieke functie, een biografie over haar ligt voor de hand.  Jolande Withuis is niet over een nacht ijs gegaan, ze heeft behoorlijk onderzoek gedaan. Mijn ongemak bij dit boek zit hem meer in wat het doet met Juliana’s nakomelingen. Haar dochters en in wat mindere mate natuurlijk, haar kleinkinderen. Er zijn aardige en minder aardige mensen, fatsoenlijke en onfatsoenlijke.  Juliana’s “prins” behoorde ontegenzeggelijk tot de laatste soort, al wilde zij daar, geloof ik, zelf niet in geloven.  Wat haar dochters van hem vinden, kan ik niet inschatten. Wie weet, was hij af en toe een heel leuke vader. Daarom voel ik me ook bij dit boek niet op mijn gemak. Ik kom, als buitenstaander, té dichtbij.  Juliana was de eerste koningin die ik kende, ik vond haar altijd een aardige vrouw, al was ze dan misschien te zweverig en liet ze zich te veel beïnvloeden. Omdat het boek, naar ik begrepen heb, historisch interessant is, wil ik het toch wel lezen. De stukken over Bernard neem ik dan wel op de koop toe.

Toen ik vanmorgen de krant oppakte, wist ik het meteen, vandaag hoef ik niets te onthouden, over Clinton en Trump lees ik morgen weer….

Miriam Vaz Dias                               8-11-2016